بهاری باش

 

درخت  دوستی  بنشان  که کام دل به بار آرد

نهال  دشمنی  برکن  که  رنج  بی  شمار  آرد

چو  مهمان  خراباتی  به  عزت  باش  با  رندان

که  دردسر کشی  جانا گرت مستی خمار آرد

                                                                         شب  صحبت  غنیمت دان که بعد از روزگار ما

                                                                          بسی گردش کند گردون بسی لیل و نهار آرد

                                                                         عماری دار لیلی را که مهد ماه در حکم است

                                                                        خدایا  در  دل اندازش  که  بر  مجنون  گذار آرد

بهار عمر خواه ای دل و گرنه این چمن هر سال

چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد

خدا  را  چو  دل  ریشم  قراری  بست  با   زلف

بفرما  لعل  نوشین  را  که  حالش  با  قرار  آرد

                                                                       درین  باغ  ار  خدا  خواهد دگر پیرانه سر حافظ

                                                                       نشیند  بر  لب  جویی  و  سروی  در   کنار   آرد

 

سال نو مبارک

 

 

ساقیا آمدن عید مبارک بادت

وان مواعید که دادی مرواد از یادت

سایه حق

سلام عشق

سعادت روح

سلامت تن

سرمستی بهار

سکوت دعا

سرور جاودانه

این است هفت سین آریایی

سلامتی

سعادت

سیادت

سرور

سروری

سبزی

سرزندگی

هفت سین سفره زندگیتان باشد.

یک شاخه رز سفید تقدیم تو باد

رقصیدن شاخ بید تقدیم تو باد

تنها دل ساده ایست دارایی ما

آن هم شب عید تقدیم تو باد

مثل ماهی زنده

مثل سبزه زیبا

مثل سمنو شیرین

مثل سنبل خوشبو

مثل سیب خوش رنگ

و مثل سکه با ارزش باشید

دنیا را برایتان شاد شاد

و شادی را برایتان دنیا دنیا آرزومندم

هر روزتان نوروز

با آرزوی

12 ماه شادی،

52 هفته پیروزی،

365 روز سلامتی،

8760 ساعت عشق،

525600 دقیقه برکت،

3153000 ثانیه دوستی.

سال و مال و فال و حال و اصل و نسل و بخت و تخت

بادت اندر شهریاری برقرار و بر دوام

سال خرم، فال نیكو، مال وافر، حال خوش،

اصل ثابت، نسل باقی، تخت عالی، بخت رام

********سال نو مبارك********

بهار بهترین بهانه برای آغاز، وآغاز بهترین بهانه برای زیستن است

آغاز بهار بر شما مبارک

 

 

بایرام آئی

 

 

بایرامدی    گئجه   قوشی   اوخوردی ٬

                                                                                  آداخلی   قیز  بیک  جورابین  توخوردی

هر کس شالین بیر باجادان سوخوردی

                                                                                 آی  نه  گوزل قایدادی شال ساللاماق!

                                       بیک  شالینا      بایراملغین    باغلاماق

                                                                   ***

شال ایسته دیم ٬ منده ائوده ٬ آغلادیم

                                                                                  بیر   شال   آلیب ٬   تئز بئلیمه باغلادیم

غلام  گیله   قاشدیم ٬ شالی ساللادیم

                                                                                  فاطمه  خالا   ٬ منه   جوراب    باغلادی

                                   خان ننه می    ٬ یادا   سالیب  آغلادی !

 

                                                                                                        محمد حسین شهریار

ادامه نوشته

نازلی یاریم گلمه دی

 

 

هفته لر کئچدی‌٬آی اولدو ٬ نازلی یارم گلمه دی

قیش سووشدو ٬بایرام اولدو ٬نوبهارم گلمه دی

بختیمین   یوخدور    چخاری   تا  یئتم    دلداریما

کئچدی    عمروم   انتظارلا   آمّا  یارم  گلمه دی

                                                                 ایسته دیم یاد دان چیخاردام ٬سینه فریاد ائیله دی

                                                                 لاله  تک باغرم   قان  اولدو  گولعذارم    گلمه   دی

                                                                 حالیما    ٬   پیمانه ده     لبریز   اولار کن     آغلادی

                                                                دولدو   سینه م   غم لریله   ٬ غمگسارم  گلمه دی

صبر دوشدو چوللره مجنون کیمی آشفته حال

سرّیمی گیزلتدیم ٬ آمما هیچ قراریم گلمه دی

 

                                                                                                                     درویش

ادامه نوشته

سرانجام

 

 

شاه  شمشاد  قدان  خسرو شیرین  و هنان

که  به  مژگان  شکند قلب همه صف شکنان

                                                                          مست  بگذشت و نظر بر من درویش انداخت

                                                                           گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان

تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهی بود

بنده ی  من  شو  و  برخور  ز همه سیم تنان

                                                                          کمتر  از  ذره   نه ای   پست  مشو مهر بورز

                                                                         تا  به  خلوتگه   خورشید   رسی   چرخ   زنان

بر  جهان  تکیه  مکن  ور  قدحی  می   داری

شادی  زهره   جبینان   خور   و   نازک   بدنان

                                                                        پیر  پیمانه  کش  من   که  روانش   خوش  باد

                                                                        گفت  پرهیز   کن  از   صحبت   پیمان   شکنان

دامن   دوست  بدست آر  و  ز  دشمن  بگسل

مرد    یزدان شو   و   ایمن  گذر   از   اهرمنان

                                                                        با     صبا     در   چمن     لاله   سحر   میگفتم

                                                                         که    شهیدان  که اند  این  همه خونین کفنان

گفت   حافظ   من  وتو   محرم  این  راز نه ایم

از  می  لعل  حکایت   کن   و   شیرین   دهنان

 

 

 

خنده

 

ای  پسته ی  تو  خنده  زده بر حدیث قند

مشتاقم  از  برای  خدا  یک   شکر   بخند

طوبی  ز  قامت   تو   نیارد   که   دم   زند

زین  قصه  بگذرم  که  سخن میشود بلند

                                                                              خواهی  که  بر  نخیزدت از دیده رودِ خون

                                                                              دل  در  هوای  ضحبت  رودِ   کسان   مبند

                                                                             گر   جلوه  مینمایی  و  گر   طعنه   میزنی

                                                                              ما   نیستیم    معتقد  شیخ    خود    پسند

ز    آشفتگی   حال   من   آگاه  کی   شود

آن   را   که   دل   نگشت   گرفتار این کمند

بازار  شوق  گرم  شد آن شمع رخ کجاست

تا   جان   خود   بر  آتش   رویش  کنم  سپند

                                                                          جایی   که   یارِ   ما   به   شکر  خنده  دم زند

                                                                          ای   پسته   کیستی   تو   خدا  را بخود مخند

                                                                          حافظ   چو   ترک   غمزه ی   ترکان   نمیکنی

                                                                          دانی   کجاست   جای   تو  خوارزم  یا  خجند

 

ظن

 

هر  که   شد   محرم   دل   در  حرم  یار  بماند

و آنکه   این   کار   ندانست    در    انکار   بماند

                                                                       اگر   از  پرده  برون   شد   دل  من  عیب  مکن

                                                                        شکر   ایزد   که   نه  در  پرده ی   پندار   بماند

صوفیان    واستدندا   ز گرو   می   همه  رخت

دلق   ما   بود   که   در   خانه ی   خمار   بماند

                                                                        خرقه پوشان همگی مست گذشتند و گذشت

                                                                        قصه ی   ماست   که  در  هر  سر  بازار  بماند

داشتم   دلقی   و   صد   عیب   مرا    میپوشید

خرقه  رهن  می   و  مظرب  شد  و  زنّار  بماند

                                                                       جز   دلم   کو   ز   ازل   تا  بابد   عاشق  توست

                                                                      جاودان  کس   نشنیدم  که  در   این   کار  بماند

هر  می    لعل   کز  آن  دست  بلورین   ستدیم

آب   حسرت   شد   و  در  چشم  گهر  بار  بماند

                                                                     از    صدای    سخن    عشق    ندیدم     خوشتر

                                                                     یادگاری     که    در    این    گنبد     دوّار     بماند

گشت   بیمار   که  چون  چشم  تو  گردد نرگس

شیوه ی   او   نشدش   حاصل   و   بیمار   بماند

                                                                    بر   جمال   تو   چنان   ضورت   چین   حیران  شد

                                                                   که    حدیثش   همه   جا   بر  در  و   دیوار    بماند

تماشاگه       زلفش        دل        حافظ       روزی

شد     که      باز    آید   و    جاوید    گرفتار    بماند

 

 

فراموشی

 

به   جان  پیر  خرابات   و  حق   نعمت   او

                                                                              که  نیست در سر من جز هوای خدمت او

بهشت  اگر  چه  نه  جای گناهکاران است

                                                                             بیار  باده   که   مستظهرم   به   همت   او

چراغ   صاعقه   آن    سحاب    روشن   باد

                                                                             که   زد   به   خرمن    ما   آتش   محبت  او

بیار   باده   که   دوشم  سروش عالم غیب

                                                                            نوید   داد  که  عالم  است  فیض  رحمت او

بر   آستانه ی   میخانه   گر   سری    ببینی

                                                                           مزن   بپای   که   معلوم   نیست    نیّت    او

مکن   به  چشم  حقارت  نگاه  در من مست

                                                                          که   نیست  معصیت   و  زهد  بی مشیّت  او

مدام   خرقه ی  حافظ   به  باد  در  گرو است

                                                                          مگر     ز    خاک    خرابات    بود    طینت    او

نمیکند   دل   من   میل    زهد   و   توبه   ولی

                                                                         به   نام   خواجه   بکوشیم   و   فّر  دولت   او

 

 

خیال

 

سحرگاهان    که    مخمور    شبانه

گرفتم    باده    با   چنگ   و   چغانه

نهادم   عقل   را  ره  توشه  از   می

ز  شهر  هستی اش کرده ام  روانه

                                                                                    نگار   می فروشم   عشوه ای    داد

                                                                                    که    ایمن   گشتم   از    مکر    زمانه

                                                                                    ز     ساقی     کمان     ابرو     شنیدم

                                                                                    که    ای    تیر    ملامت    را     نشانه

نبندی   زان   میان    طرفی   کمر  وار

اگر     خود     را     ببینی     در    میانه

برو   این   دام   را   بر   مرغی  دگر  نه

که   عنقا    را    بلند     است     آشیانه

                                                                                ندیم   و  مطرب  و  ساقی  همه  اوست

                                                                                خیال     آب    و    گل    در     ره     بهانه

                                                                                که  بندد  طرف  وصل  از  حسن  شاهی

                                                                                 که    با    خود    عشق    بازد    جاودانه

بده    کشتی    می    تا    خوش   برآییم

ازین          دریای         ناپیدا           کرانه

وجود        ما      معمایی ست      حافظ

که     تحقیقش     فسون   است و فسانه

 

 

 

حجت

 

خیال  روی  تو   در   هر   طریق   همره   ماست

نسیم     موی    تو    پیوند    جان    آگه    ماست

به    رغم   مدعیانی    که    منع    عشق    کنند

جمال      چهره     تو    حجّت    موجّه      ماست

                                                                   ببین    که    سیب   ز نخدان    تو چه      می گوید

                                                                  هزار    یوسف    مصری   فتاده   در    چه  ماست

                                                                  اگر        به    زلف    دراز    تو   دست    ما    نرسد

                                                                 گناه    بخت   پریشان     و    دست   کوته    ماست

به      حاجب     در     خلوتسرای      خاص      بگو

فلان    ز    گوشه  نشینان    خاک    درگه     ماست

بصورت     از   نظر   ما   اگر   چه   محجوب     است

همیشه        در     نظر    خاطر      مرفّه      ماست

                                                               اگر    به      سالی    حافظ    دری     زند      بگشای

                                                               که    سالهاست  که  مشتاق  روی  چون مه ماست