اوینار

 

 

مرا چشمی است خون افشان زدست آن کمان ابرو

                                                             جهان  بس  فتنه خواهد  دید از آن چشم و از آن ابرو

غلام  چشم  آن  ترکم  که  در  خواب  خوش  مستی

                                                             نگارین  گلشنش  روی  است  و مشکین سایبان ابرو

هلالی  شد  تنم  زین  غم  که  با  طغرای  مشکینش

                                                             که    باشد   مه   که   بنماید    ز  طاق   آسمان   ابرو

رقیبان  غافل  و  ما  را  از  آن  چشم  و جبین  هر  دم

                                                             هزاران  گونه  پیغام  است  و  حاجب   در   میان   ابرو

روان  گوشه گیران   را   حبیبش   طرفه   گلزاری ست

                                                            که  بر  طرف  سمن زارش   همی  گرد  و  چمان  ابرو

دگر   حور   و   پری   را   کس   نگوید  با  چنین  حسنی

                                                          که  این  را  این  چنین  چشم  است  و آن را آنچنان ابرو

تو   کافر   دل   نمی بندی   نقاب   زلف   و   می  ترسم

                                                          که     محرابم     بگرداند     خم     آن     دلستان     ابرو

اگر    چه    مرغ    زیرک    بود     حافظ     در     هواداری

                                                         به  تیر  غمزه   صیدش  کرد    چشم    آن    کمان    ابرو

 

 

 

اقبال

 

روزگاری ست  که سودای بتان دین من است

غم   این  کار  نشاط  دل  غمگین   من   است 

                                                                        دیدن    روی   تو را    دیده ی   جان بین     باید

                                                                        وین  کجا مرتبه ی  چشم جهان بین من است

یار  من  باش  که   زیب   فلک   و   زینت   دهر

از  مه  روی  تو  و  اشک  چو  پروین من است

                                                                        تا  مرا  عشق   تو   تعلیم   سخن   گفتن   داد

                                                                       خلق را ورد زبان مدحست و تحسین من است

دولت     فقر     خدایا     به    من     ارزانی دار

کاین کرامت سبب حشمت و تمکین من است

                                                                        یارب    آن   کعبه   مقصود   تماشاگه   کیست

                                                                        که  مغیلان  طریقش  گل  و  نسرین من است

واعظ  شحنه  شناس  این  عظمت گو مفروش

زانکه  منزلگه  سلطان  دل  مسکین  من است

                                                                      حافظ   از   حشمت   پرویز   دگر  قصه   مخوان

                                                                     که  لبش  جرعه کش  خسرو شیرین  من است

 

 

سوسن

 

بجان  او که کرم دسترس بجان بودی

کمینه   پیشکش  بندگانش  آن  بودی

 بگفتی  که  بها چیست خاک پایش را

اگر   حیات   گرانمایه   جاودان   بودی

                                                                                  به  بندگی  قدش  سرو معترف گشتی

                                                                                  گرش  چو  سوسن آزاده ده زبان بودی

                                                                                   دگر   دلم   نشدی   پا   بند  طره ی  او

                                                                                  کیش  قرار  در ین  تیره  خاکدان   بودی

بخواب  نیز نمی بینمش چه جای وصال

چو  این  نبودی  ایکاش  باری  آن  بودی

برخ  چو  مهر  فلک بی نظیر آفاق است

بدل   دریغ   که   یکذره   مهربان   بودی

                                                                                 در آمدی ز درم کاشکی چو لمعه ی نور

                                                                                که  برد  و دیده ی ما حکم او روان بودی

                                                                                ز    پرده    ناله ی    حافظ   کی   افتادی

                                                                               اگر  نه  همدم  مرغان  صبح  خوان بودی

 

 

حسینه یئرلر آغلار گوی لر آغلار

حسینه یئرلر آغلار گوی لر آغلار

بتول  و مرتضی  ،  پیغمبر  آغلار

قلم «دلریش» الینده گوهر آغلار

مرکّب  یاس  توتاندا  ،  دفتر آغلار

                                                                                         کفن  کئیمیشدی شاه سرو قامت

                                                                                        نه   قامت   ائیله ییر  یارب   قیامت

                                                                                         یاغیر  حشمتلی  قدّیندن  شهامت

                                                                                         اونا  مسجد  توتار  یاس  منبر آغلار

آلاندا     پاک     قانیلان    دستامازین

قیلاندا       نیزه    باشیندا     نامازین

دئینده       خالقه   راز    و      نیازین

گور اولموش شمر الینده خنجر آغلار

                                                                                                                 دولت آبادی

بازگشت عشق

 

حافظ  خلوت  نشین  دوش  به  میخانه  شد

از   سر   پیمان   برفت   با  سر   پیمانه   شد

شاهد   عهد  شباب   آمده  بودش   به  خواب

باز   به   پیرانه   سر   عاشق   و  دیوانه  شد

مغبچه ای   می گذشت   راهزن  دین  و  دل

در    پی    آن    آشنا   از   همه   بیگانه   شد

صوفی  مجنون  که دی جام و قدح م شکست

دوش  به  یک  جرعه  می  عاقل و فرزانه شد

آتش    رخسار    گل    خرمن    بلبل   بسوخت

چهره ی    خندان    شمع    آفت   پروانه   شد

گریه ی  شام  و  سحر  شکر  که ضایع نگشت

قطره ی     باران     ما     گوهر    یکدانه    شد

نرگس     ساقی     بخواند     آیت    افسونگری

حلقه ی     اوراد ما      مجلس    افسانه    شد

منزل      حافظ      کنون      بارگه     پادشاست

دل    بر    دلدار    رفت    جان   بر   جانانه   شد

 

 

پند

 

رسید    مژده    که    ایام    غم    نخواهد   ماند

                                                                     چنان   نماند   و   چنین   نیز   هم   نخواهد   ماند

من    ارچه     در    نظر     یار     خاکسار    شدم

                                                                    رقیب    نیز     چنین     محترم     نخواهد      ماند

چو     پرده دار     بشمشیر    میزند     همه     را

                                                                   کسی     مقیم     حریم     حَرم     نخواهد     ماند

چه  جای  شکر  و  شکایت  زنقش  نیک و بد است

                                                                 چو    بر   صحیفه    هستی     رقم   نخواهد    ماند

 سرود    مجلس    جمشید    گفته اند     این    بود

                                                                بیار     جام     که     دَوران      جم     نخواهد    ماند

توانگرا      دل      درویش     خود      بدست       آور

                                                                که     مخزن    زر    و   گنج    دِرَم     نخواهد     ماند

برین         رَواق        زَبرجد          نوشته اند       بزر

                                                               که      جُز    نکویی     اهل     کَرم     نخواهد     ماند

غنیمتی       شمر     ای     شمع      وصل      پروانه

                                                              که     این    معامله    تا    صبحدم     نخواهد      ماند

سحر     کرشمه     صبحم    بشارتی    خوش     داد

                                                            که    کس   همیشه    به   گیتی  دژم   نخواهد   ماند 

 ز      مهربانی       جانان      طمع      مَبُر        حافظ

                                                             که    نقش    جور    و   نشان   ستم    نخواهد     ماند

 

چشم در راه

 

رواق   منظر   چشم   من   آشیانۀ   تست

کرم نما  و  فرود   آ   که  خانه  خانۀ  تست

                                                                            به  لطف  خال  و  خط  از عارفان ربودی دل

                                                                           لطیفه های  عجب  زیر   دام  و   دانۀ  تست

دلت  به   وصل گل ای بلبل سحر  خوش باد

که  در  چمن  همه  گلبانگ  عاشقانۀ  تست

                                                                            علاج   ضعف   دل  ما   به   لب  حوالت   کن

                                                                           که    این   مفرحّ   یاقوت   در   خزانۀ   تست

به     تن     مقصرم     از     دولت    ملازمتت

ولی     خلاصۀ  جان     خاک     آستانۀ  تست

                                                                        من  آن  نیم  که  دهم  نقد  دل به هر شوخی

                                                                       در    خزانه    به    مُهر    تو   و   نشانۀ   تست

تو  خود  چه  لعبتی  ای  شهسوار  شیرین کار

که    توسنی    چو    فلک    رام   تازیانۀ   تست

                                                                     چه   جای   من   که   بلغزد   سپهر  شعبده  باز

                                                                    ازین     حیل     که     در     انبانۀ    بهانۀ    تست

سرود    مجلست   اکنون   فلک   به   رقص   آرد

که   شعر   حافظ   شیرین   سخن   ترانۀ    تست

 

 

 

ادامه نوشته

انتظار

 

ای هم شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش

                                                                       دلم  از  عشوه  شیرین  شکر  خای  تو  خوش

همچو  گلبرگ  طری  هست  وجود  تو  لطیف

                                                                        همچو  سرو  چمن  خُلد  سرا  پای  تو  خوش

شیوه  و  ناز  تو  شیرین  خط  و  خال  تو ملیح

                                                                        چشم  و  ابروی  تو  زیبا  قد  و  بالای تو خوش

هم   گلستان   خیالم   ز   تو  پر  نقش  و  نگار

                                                                       هم  مشام  دلم  از  زُلف سمن سای تو خوش

در  ره   عشق  که  از  سیل  فنا   نیست  گذرا

                                                                       کرده ام   خاطر   خود   را    بتمنای   تو  خوش

پیش    چشم   تو    بمیرم   که   بدین    بیماری

                                                                      می کند    درد   مرا   از   رُخ   زیبای   تو   خوش

در   بیابان   طلب   گر چه  ز  هر  سو  خطریست

                                                                    میرود     حافظ      بیدل    تبو    لّای    تو    خوش

 

 

طرب

 

ساقیـا    آمدن    عیـد    مبـارک    بادت

وان  مـواعیـد  که  کـردی مَرَواد ازیادت

                                                                                 در شگفـتم که در این مـدّت ایّام  فراق

                                                                                  بر گرفـتی ز حریفان دل و  دل  میدادت

برسـان  بنـدگی  دختر  زر  گو  بدر  آی

که  دم ٬ هـمـت مـا کـرد  زبـنـد  آزادت

                                                                                 شادی مجلسیان در قدم و مقدم توست

                                                                                جای غم باد هر آن دل که نخواهد شادت

شکر  ایزد  که ز تاراج خزان  رخنه نیافت

بوستان  سمن  و سرو و گل شمشادت

                                                                                چشم بد دور کز آن تفرقه خوش باز آورد

                                                                                طالـع   نـامـور    و   دولت   مـادر    زادت

 حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح

ورنـه   طـوفـان  حـوادث  بـبـرد  بـنـیـادت

 

 

وفا

 

قتل  این  خسته  به  شمشیر  تو تقدیر نبود

                                                                        ورنه  هیچ  از  دل  بی رحم  تو  تقصیر  نبود

من   دیوانه  چو   زلف  تو   رها    می کردم

                                                                       هیچ    لایق   ترم   از   حلقه   زنجیر    نبود

یارب  این   آیینهء  حسن  چه  جوهر  دارد

                                                                      که   در  او  آه  مـــــــــرا  قوّت  تأثیر  نبود

سر  ز  حیرت  به  در  میکده ها  بـر کردم

                                                                     چون  شناسای  تو در صومعه یک پیر نبود

نازنین تر  ز  قدت  در  چمن  ناز  نــــرُست

                                                                     خوشتر  از  نقش  تو  در  عالم  تصویر نبود

تا  مگر  همچو  صبا  باز  به  کوی  تو  رسم

                                                                     حاصلم  دوش  بجز  نـــــاله ی  شبگیر  نبود

آن کشیدم ز تو ای آتش هجران که چو شمع

                                                                     جز  فنای  خودم  از  دست  تـــــو  تدبیر  نبود