صبا ز منزل جانان گذُر دریغ مدار
وزو به عاشق بیدل خبر دریغ مدار
بشکر آنکه شکفتی بکام دل ای گُل
نسیم وصل ز مرغ سحر دریغ مدار
حریف عشق تو بودم چو ماه نو بودی
کنون که ماه تمامی نظر دریغ مدار
کنون که چشمه ی قندست لعل نوشینت
سخن بگوی و ز طوطی شکر دریغ مدار
چو ذکر خیر طلب میکنی سخن این است
که در بهای سخن سیم و زر دریغ مدار
جهان و هر چه دروست سهل و مختصرست
ز اهل معرفت این مختصر دریغ مدار
غبار غم برود حال خوش شود حافظ
تو آب دیده از این رهگذر دریغ مدار
ای که مهجوری عشاق روا می داری
بندگان را ز بر خویش جدا می داری
تشنه ی بادیه را هم به زلالی دریاب
به امیدی که درین ره به خدا می داری
دل ببردیّ و بحل کردمت ای جان لیکن
به از این دار نگاهش که مرا می داری
ساغر ما که حریفان دگر می نوشته
ما تحمل نکنیم ار تو روا می داری
ای مگس حضرت سیمرغ نه جولانگه تست
عرض خود می بری و زحمت ما می داری
تو به تقصیر خود افتادی از ین در محروم
از که می نالی و فریاد چرا می داری
حافظ پادشاهان پایه به خدمت طلبند
سعی نابرده چه امید عطا داری