حال دل با تو گفتنم هوس است
خبر دل شنفتنم هوس است
طمع خام بين که قصه ی فاش
از رقيبان نهفتنم هوس است
شب قدری چنين عزيز و شريف
با تو تا روز خفتنم هوس است
وه که در دانه ای چنين نازک
در شب تار سفتنم هوس است
ای صبا امشبم مدد فرمای
که سحرگه شکفتنم هوس است
از برای شرف به نوک مژه
خاک راه تو رفتنم هوس است
همچون حافظ به رغم مدعيان
شعر رندانه گفتنم هوس است
آب زنید راه را
هین که نگار میرسد
مژده دهید باغ را
بوی بهار میرسد
راه دهید یار را
آن مه ده چهار را
کز رخ نور بخش او
نور نثار میرسد
چاک شده است آسمان
غلغله ای است در جهان
عنبر و مشک میدمد
سَنجَق یار می رسد
رونق باغ می رسد
چشم و چراغ می رسد
غم به کناره می رود
مه به کنار میرسد
تیر روانه می رود
سوی نشانه می رود
ما چه نشسته ایم پس
شه ز شکار می رسد
باغ سلام می کند
سرو قیام می کند
سبزه پیاده می رود
غنچه سوار می رسد
خلوتیان آسمان
تا چه شراب می خورند
روح خراب و مست شد
عقل خمار می رسد
چون برسی به کوی ما
خاموشی است خوی ما
زان که ز گفت و گوی ما
گرد و غبار می رسد