جاودانه

 

 

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست

سخن شناس نئی جان من  خطا اینجاست

سرم   به   دنیی   و   عقبی   فرو   نمی آید

تبارک الله   ازین  فتنه ها  که  در  سرماست

                                                                                در  اندرون  من  خسته   دل   ندانم   کیست

                                                                                که  من خموشم و او  در فغان و در غوغاست

                                                                                دلم  ز  پرده  برون  شد  کجائی   ای   مطرب

                                                                                 بنال  هان  که  ازین   پرده  کار  ما   بنواست

مرا   به   کار   جهان   هرگز    التفات    نبود

رخ  تو  در  نظر  من  چنین  خوشش  آراست

نخفته ام   ز  خیالی  که   می پزد   دل   من

خمار   صد   شبه   دارم  شرابخانه  کجاست

                                                                                چنین  که  صومعه  آلوده  شد   ز  خون   دلم

                                                                              گرم  به  باده   بشوئید  حق بدست شماست

                                                                                از    آن    به    دیر   مغانم     عزیز     میدارند

                                                                              که  آتشی  که  نمیرد ، همیشه در دل ماست

چه  ساز  بود  که  در  پرده  می زد  آن  مطرب

که  رفت  عمر  و  هنوزم  دماغ  پر  زهر   است

ندای   عشق   تو   دیشب   در   اندرون   دادند

فضای   سینه ی   حافظ  ، هنوز  پر  ز صداست