سرور

 

کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش

                                                      معاشر دلبری شیرین و ساقی گلعذاری خوش

الا  ای  دولتی  طالع  که  قدر  وقت میدانی

                                                           گوارا بادت این عشرت که داری روزگاری خوش

هر آن کس راکه برخاطرزعشق دلبری یاری ست

                                                           سپندی کو  برآتش نه که دارد کار و باری خوش

میی در کاسه ی چشم است ساقی را بنام ایزد

                                                   که مستی میکند با عقل و می بخشد خماری خوش 

عروس طبع  را  زیور ز  فکر  بکر  می بندم

                                                          بود  کز نقش  ایّامم  به  دست افتد نگاری خوش

شب صحبت غنیمت دان و دادِ خوشدلی بستان

                                                     که مهتابی دل افروز است و طُرفه لاله زاری خوش

به غفلت عمر شد حافظ بیا با ما به میخانه

                                                             که شنگولانِ خوشباشت بیاموزند کاری خوش

 

 

دلتنگی

 

 

 اگـــــرآن طــــایر قدسی ز درم بـــــاز آیـــــد

  عــمــربــگذشته به پیرانــه سرم بـــــاز آیــــد

  دارم امید بـرین اشک چوبــاران کـــه دگــــر

  بــرق دولت که بـرفت از نظرم بــــاز آیـــــد

 

 

  آنــکه تاج سرمن خـاک کــف پـــایش بــــود

  از خــدا می طلبم تـــا به سرم بــــاز آیــــــد

  خــواهم اندر عقبش رفت وبه یــاران عزیز

  شخصم ار بـــاز نیایـــد خبرم بــــاز آیــــــد

 

 

  گـــــــرنثار قـــدم یــــــــــــــار گرامی نکنم

  گــوهرجــــان به چه کار دگرم بــــاز آیـــد

  مانعش غلغل چنگ است وشکرخواب صبوح

  ورنــه گــر مبشنود آه سـحرم بــــاز آیــــد

 

 

  کــوس نــو دولتی از بـــام سعادت بــزنم

  گـــــر ببینم که مه نـو سفرم بـــاز آیـــــد

  آرزومندم که رخ شاه چو مــاهم حـــافظ

  همتی تـــا به سلامت ز درم بـــاز آیــــد