حکمت

 

 یاری اندرکس نمی بینم یاران را چه شد

  دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد

  آب حیوان تیره گون شد خضرفرج پی کجاست

  خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد

  کس نمی گوید که یاری داشت حق دوستی

 حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد

  شهریاران بود و خاک مهربانان این دیار

  مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد

  لعلی از کان مروت برنیامد سالهاست

  تابش خورشید و سعی باد وباران را چه شد

  گوی توفیق و کرامت در میان افکنده اند

  کس به میدان در نمی آید سواران را چه شد

  صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی بر نخاست

  عندلیبان را چه پیش آمد،هزاران را چه شد

  زهر ده سازی خوش نمی سازد مگر عودش بسوخت

  کس ندارد ذوق مستی می گساران را چه شد

  حافظ اسرار الهی کس نمی داند خموش

  از که می پرسی که دور روزگاران را چه شد

 

 

سبو

  یادباد آنکه سرکوی توام منزل بود

               دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود

                          راست چون سوسن و گل از اثر صحبت پاک

                                   برزبان بود مرا آنچه تورا دردل بود

  دل چو از پیر خردنقل معانی میکرد

         عشق میگفت بشرح آنچه براو مشکل بود

                      در دلم بود که بی دوست نباشم هرگز

                              چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود

  دوش بر یاد حریفان بخرابات شرم

           خم می دیدم خون در دل و پا در گل بود

                     بس بگشتم که بپرسم سبب درد فراق

                                مفتی عقل درین مسئله لایعقل بود

  آه از این جور و تطاول که درین دامگه است

          و آه از آن عیش و تنعم که در آن محفل بود

                             راستی خاتم فیروز‌ه بو اسحاقی

                                   خوش درخشیدولی دولت مستعجل بود

  دیدی آن قهقه کبک خرامان حافظ

  که زسر پنجه شاهین قضاغافل بود