دیدار آشنا

 

 

ساقی    به   نور   باده     بر افروز   جام    ما

مطرب   بگو  که  کار  جهان  شد  به  کام  ما

ما   در    پیاله   عکس    رخ    یار    دیده ایم

ای   بی    خبر   ز   لذت    شرب    مدام   ما

                                                                                هرگز  نمیرد  آنکه  دلش  زنده شد به عشق

                                                                                 ثبت   است   بر  جریده ی   عالم   دوام   ما

                                                                                 چندان   بود   کرشمه  و   ناز   سهی   قدان

                                                                                 کاید    به   جلوه    سرو صنوبر    خرام     ما

ای   باد    اگر   به   گلشن   احباب   بگذری

زنهار   عرضه    ده    برِ    جانان    پیام    ما

گو    نام    ما    زیاد    بعمدا    چه    میبری

خود    آید    آنکه    یاد    نیاری   ز   نام   ما

                                                                                 مستی به چشم شاهد دلبند ما خوشست

                                                                                 زانرو   سپرده اند   به    مستی    زمام    ما

                                                                                 ترسم   که   صرفه ای  نبرد   روز  بازخواست

                                                                                 نان     حلال     شیخ    ز    آب    حرام    ما

حافظ  ز دیده دانه ی  اشکی  همی  فشان

باشد   که   مرغ وصل   کند   قصد   دام   ما

دریای    اخضر    فلک   و    کشتی    هلال

هستند   غرق    نعمت   حاجی   قوام   ما

 

 

 

دل مهربون

 

 

رونق    اهل    شباب   است   دگر   بستان   را               میرسد  مژده ی  گل   بلبل   خوش   الحان   را

ای   صبا   گر   به   جوانان   چمن   باز   رسی                خدمت  ما  برسان  سرو  و  گل   و   ریحان   را

گر   چنین  جلوه   کند  مغبچه ی   باده  فروش                 خاکروب     در    میخانه    کنم     مژگان      را

ای  که  بر  مه  کشی  از   عنبر  سارا   چوگان                مضطرب     حال    مگردان   من   سرگردان   را

ترسم  این  قوم  که  بر  دُرد کشان می خندند                  در     سر    کار    خرابات   کنند   ایمان      را

یار   مردان  خدا  باش   که  در   کشتی   نوح                    هست  خاکی  که  به  آبی  نخرد  طوفان   را

برو   از  خانه ی  گردون  به  در  و  نان  مطلب                    کان   سیه  کاسه  در  آخر  بکشد  مهمان  را

هر کرا    خوابگهِ    آخر     مشتی    خاکست                    گوچه  حاجت  که  به  افلاک  کشی  ایران  را

ماه   کنعانی   من  مسند  مصر  آن  تو   شد                    وقت   آنست   که   بدرود   کنی    زندان    را

حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی                    دام   تزویر   مکن    چون    دگران    قرآن    را

 

 

لادن

 

 

صوفی  بیا  که  آینه   صافیست   جام   را

تا    بنگری    صفای   می   لعل   فام   را

                                                                                     راز  درون   پرده  ز   رندان   مست   پرس

                                                                                     کاین  حال  نیست  زاهد  عالی  مقام  را

عنقا   شکار   کس  نشود  دام  باز  چین

کانجا  همیشه  باد   بدستست  دام   را

                                                                                     در  بزم  دور  یک  دو  قدح  درکش  و   برو

                                                                                     یعنی    طمع    مدار    وصال    دوام    را

ای دل شباب رفت و نچیدی گلی زعیش

پیرانه  سر  مکن  هنری  ننگ  و  نام  را

                                                                                       در عیش نقد کوش که چون آبخور نماند

                                                                                        آدم   بهشت   روضه ی   دارالسلام   را

ما  را  بر آستان تو بس حق خدمتست

ای   خواجه   باز  بین  بترحم  غلام   را

                                                                                        حافظ  مرید  جام  میست  ای  صبا برو

                                                                                         و ز   بندگی   برسان  شیخ   جام    را