روز الست

 

 

مطلب  طاعت  و  پیمان  و  صلاح  از  من   مست         که  به  پیمانه  کشی  شهره  شدم   روز   الست

من همان دم که وضو ساختم از چشمه ی عشق        چار   تکبیر   زدم   یکسره  ب رهر  چه  که هست

می   بده    تا    دهمت    آگهی    از    سر    قضا       که  به  روی  که  شدم  عاشق و از بوی که مست

کمر     کوه     کمست     از    کمر    مور      اینجا       نا   امید   از    درد  رحمت   مشو ای   باده پرست

بجز  آن  نرگس   مستانه  که    چشمش    مرساد     زیر   این   طارم   فیروزه   کسی  خوش   ننشست

جان   فدای   دهنش    باد    که    در    باغ     نظر     چمن   آرای  جهان  خوشتر  از  این  غنچه   نبست

حافظ   از   دولت    عشق    تو    سلیمانی     شد   یعنی    از  وصل  تواش  نیست  بجز  باد  به   دست