فراموشی

 

به   جان  پیر  خرابات   و  حق   نعمت   او

                                                                              که  نیست در سر من جز هوای خدمت او

بهشت  اگر  چه  نه  جای گناهکاران است

                                                                             بیار  باده   که   مستظهرم   به   همت   او

چراغ   صاعقه   آن    سحاب    روشن   باد

                                                                             که   زد   به   خرمن    ما   آتش   محبت  او

بیار   باده   که   دوشم  سروش عالم غیب

                                                                            نوید   داد  که  عالم  است  فیض  رحمت او

بر   آستانه ی   میخانه   گر   سری    ببینی

                                                                           مزن   بپای   که   معلوم   نیست    نیّت    او

مکن   به  چشم  حقارت  نگاه  در من مست

                                                                          که   نیست  معصیت   و  زهد  بی مشیّت  او

مدام   خرقه ی  حافظ   به  باد  در  گرو است

                                                                          مگر     ز    خاک    خرابات    بود    طینت    او

نمیکند   دل   من   میل    زهد   و   توبه   ولی

                                                                         به   نام   خواجه   بکوشیم   و   فّر  دولت   او

 

 

خیال

 

سحرگاهان    که    مخمور    شبانه

گرفتم    باده    با   چنگ   و   چغانه

نهادم   عقل   را  ره  توشه  از   می

ز  شهر  هستی اش کرده ام  روانه

                                                                                    نگار   می فروشم   عشوه ای    داد

                                                                                    که    ایمن   گشتم   از    مکر    زمانه

                                                                                    ز     ساقی     کمان     ابرو     شنیدم

                                                                                    که    ای    تیر    ملامت    را     نشانه

نبندی   زان   میان    طرفی   کمر  وار

اگر     خود     را     ببینی     در    میانه

برو   این   دام   را   بر   مرغی  دگر  نه

که   عنقا    را    بلند     است     آشیانه

                                                                                ندیم   و  مطرب  و  ساقی  همه  اوست

                                                                                خیال     آب    و    گل    در     ره     بهانه

                                                                                که  بندد  طرف  وصل  از  حسن  شاهی

                                                                                 که    با    خود    عشق    بازد    جاودانه

بده    کشتی    می    تا    خوش   برآییم

ازین          دریای         ناپیدا           کرانه

وجود        ما      معمایی ست      حافظ

که     تحقیقش     فسون   است و فسانه