دینا

 

 

دل    میرود   ز   دستم  ،  صاحبدلان   خدا   را

                                                                             دردا    که   راز   پنهان  ،  خواهد   شد  آشکارا

کشتی  شکستگانیم ، ای  باده  شرطه برخیز

                                                                              باشد    که    باز   بینم   ،    دیدار   آشنا     را

ده  روزه  مهر  گردون ، افسانه  است و افسون

                                                                              نیکی    بجای   یاران   ،   فرصت   شمار   یارا

در حلقه ی  گُل ومل ، خوش خواند دوش بلبل

                                                                              هاتِ     الصّوحَ   هُبّو  ا   ،   یا   ایّها    السُّکارا

ای   صاحب   کرامت  ،   شکرانه ی    سلامت

                                                                               روزی    تفقّدی   کن   ،   درویش   بینوا      را

آسایش  دو  گیتی ، تفسیر  این  دو  حرفست

                                                                              با   دوستان   مروّت   ،    با   دشمنان    مدارا

در   کوی   نیکنامی   ،   ما    را   گذر   ندادند

                                                                               گر   تو   نمی پسندی  ،  تغییر   کن   قضا   را

آن  تلخ  وش که صوفی ، امّ الخبائسش خواند

                                                                              اَشهی    لنا   واََحلی   ،   من   قبلة     العذارا

هنگام  تنکدستی ، در  عیش کوش و مستی

                                                                               کاین   کیمیای  هستی  ،  قارون   کند   گدارا

سرکش مشو که چون شمع،از غیرتت بسوزد

                                                                               دلبر  که  در  کف  او  ،  مومست  سنگ  خارا

آیینه ی    سکندر    ،    جام   میست    بنگر

                                                                               تا  بر  تو  عرضه   دارد   ،   احوال   ملک   دارا

خوبان   پارسی    گو   ،  بخشندگان   عمرند

                                                                               ساقی  بده   بشارت  ،   رندان     پارسا    را

حافظ   بخود  نپوشید  ، این خرقه ی می آلود

                                                                                ای  شیخ   پاک  دامن  ،  معذور   دار   ما   را

 

 

ادامه نوشته

ریحان

 

 

صبا    بلطف    بگو    آن   غزل   رعنا    را

که  سر  بکوه  و  بیابان  تو  داده ای  ما را

                                                                                      شکر   فروش   که   عمرش  دراز  باد چرا

                                                                                     تفقّدی      نکند     طوطی     شکر  خارا

غرور   حسنت  اجازت  مگر  نداد   ای گل

که  پرسشی  نکنی  عندلیب  شیدا   را

                                                                                      به  خلق  و  لطف توان کرد صید اهل نظر

                                                                                      به   بند   و   دام   نگیرند   مرغ   دانا   را

ندانم  از  چه سبب رنگ آشنایی نیست

سهی  قدان  سیه چشم  ماه سیما  را

                                                                                      چو   با  حبیب نشینی  و  باده   پیمایی

                                                                                       به     یاد دار    محبّان    باد  پیما       را

جز این قدر نتوان گفت در جمال تو عیب

که  وضع  مهر  و  وفا  نیست روی زیبا را

                                                                                       در آسمان نه عجب گر به گفته ی حافظ

                                                                                        سرود  زهره  به  رقص  آورد  مسیحا  را

 

 

ثریا

 

 

اگر    آن    ترک   شیرازی   بدست   آرد   دل   ما   را

                                                                      به   خال   هندویش   بخشم   سمرقند  و  بخارا    را

بده   ساقی  می  باقی  که  در  جنّت نخواهی یافت

                                                                      کنار    آب     رکناباد     و      گلگشت     مصلّا      را

فغان   کاین  لولیان  شوخ شیرین  کار  شهر  آشوب

                                                                      چنان   بردند   صبر  از  دل  که  ترکان  خوان  یغما  را

ز عشق  ناتمام   ما   جمال   یار   مستغنی   است

                                                                       بآب  و  رنگ و  خال  و  خط  چه حاجت  روی  زیبا  را

من از آن حسن روز افزون که یوسف داشت دانستم

                                                                      که   عشق   از   پرده ی   عصمت   برون آرد زلیخا را

اگر    دشنام    فرمایی    و   گر   نفرین   دعا   گویم

                                                                      جواب       تلخ     می زیبد   لب   لعل   شکرخا    را

نصیحت  گوش  کن  جانا  که  از  جان دوست تر دارند

                                                                      جوانان     سعادتمند      پند       پیر       دانا        را

حدیث   از   مطرب   و   می  گو   راز   دهر  کمتر  جو

                                                                     که   کس   نگشود   و  نگشاید به حکمت این معما را

غزل   گفتی   و   در  سفتی  بیا و خوش بخوان حافظ

                                                                    که     بر     نظم   تو   افشاند   فلک   عقد    ثریا    را