سرانجام

 

 

شاه  شمشاد  قدان  خسرو شیرین  و هنان

که  به  مژگان  شکند قلب همه صف شکنان

                                                                          مست  بگذشت و نظر بر من درویش انداخت

                                                                           گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان

تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهی بود

بنده ی  من  شو  و  برخور  ز همه سیم تنان

                                                                          کمتر  از  ذره   نه ای   پست  مشو مهر بورز

                                                                         تا  به  خلوتگه   خورشید   رسی   چرخ   زنان

بر  جهان  تکیه  مکن  ور  قدحی  می   داری

شادی  زهره   جبینان   خور   و   نازک   بدنان

                                                                        پیر  پیمانه  کش  من   که  روانش   خوش  باد

                                                                        گفت  پرهیز   کن  از   صحبت   پیمان   شکنان

دامن   دوست  بدست آر  و  ز  دشمن  بگسل

مرد    یزدان شو   و   ایمن  گذر   از   اهرمنان

                                                                        با     صبا     در   چمن     لاله   سحر   میگفتم

                                                                         که    شهیدان  که اند  این  همه خونین کفنان

گفت   حافظ   من  وتو   محرم  این  راز نه ایم

از  می  لعل  حکایت   کن   و   شیرین   دهنان

 

 

 

خنده

 

ای  پسته ی  تو  خنده  زده بر حدیث قند

مشتاقم  از  برای  خدا  یک   شکر   بخند

طوبی  ز  قامت   تو   نیارد   که   دم   زند

زین  قصه  بگذرم  که  سخن میشود بلند

                                                                              خواهی  که  بر  نخیزدت از دیده رودِ خون

                                                                              دل  در  هوای  ضحبت  رودِ   کسان   مبند

                                                                             گر   جلوه  مینمایی  و  گر   طعنه   میزنی

                                                                              ما   نیستیم    معتقد  شیخ    خود    پسند

ز    آشفتگی   حال   من   آگاه  کی   شود

آن   را   که   دل   نگشت   گرفتار این کمند

بازار  شوق  گرم  شد آن شمع رخ کجاست

تا   جان   خود   بر  آتش   رویش  کنم  سپند

                                                                          جایی   که   یارِ   ما   به   شکر  خنده  دم زند

                                                                          ای   پسته   کیستی   تو   خدا  را بخود مخند

                                                                          حافظ   چو   ترک   غمزه ی   ترکان   نمیکنی

                                                                          دانی   کجاست   جای   تو  خوارزم  یا  خجند