ترنم

روزه  یکسو  شد  و  عید  آمد  و  دلها   برخاست

می  ز خمخانه  به  جوش  آمد ومی باید خواست

                                                                          نوبه ی     زهد     فروشان    گران جان   بگذشت

                                                                         وقت   رندی    و   طرب   کردن    رندان    پیداست

چه   ملامت   بود  آن  را   که   چنین   باده   خورد

این چه  عیبیست بدین بیخردی وین چه خطاست

                                                                          باده    نوشی    که   درو   روی   و   ریائی    نبود

                                                                          بهتر  از  زهد  فروشی  که  درو   روی   و   ریاست

ما    نه     رندان     ریائیم    و    حریفان     نفاق

آنکه    او   عالم   سرّ  ست   بدین   حال گواست

                                                                          فرض   ایزد   بگزاریم   و   به    کس    بد    نکنیم

                                                                           وانچه     گوید    روا   نیست    نگوئیم     رواست

چه   شود  گر  من  و  تو  چند  قدح  باده  خوریم

باده   از  خون   زرانست   نه  از   خون شماست

                                                                          این   چه  عیبست   کزان  عیب  خلل خواهد  بود

                                                                          ور   بود   نیز   چه  شد   مردم  بی عیب کجاست