به  جان  خواجه  و حق  قدیم  و  عهد   درست

                                                                             که  مونس  دم  صبحم   دعای   دولت   توست

سرشک  من  که  ز  طوفان   نوح  دست   برد

                                                                             ز  لوح  سینه  نیارست  نقش  مهر  تو شست

بکن    معامله ای   وین   دل   شکسته   بخر

                                                                               که  با  شکستگی  ارزد  به  صد  هزار   دست

زبان  مور  به  آصف  دراز   گشت   و   رواست

                                                                               که  خواجه  خاتم  جم  یاوه  کرد و  باز نجست

دلا   طمع   مبر    لطف   بی   نهایت   دوست

                                                                               چو  لاف  عشق زدی سر بباز چابک و  چست

به  صدق  کوش  که  خورشید  زاید  از نفست

                                                                               که  از  دروغ  سیه  روی  گشت  صبح نخست

 شدم ز دست تو شیدای کوه و دشت و هنوز

                                                                               نمی کنی  به  ترحم  نطاق  سلسله سست

مرنج   حافظ   و   از   دلبران    حفاظ   مجوی

                                                                                 گناه  باغ  چه  باشد   چو  این  گیاه   نرست

در    دیر   مغان   آمد   یارم   قدحی    در   دست

                                                                         مست از می و میخواران از نرگس مستش مست

در    نعل    سمند    او    شکل    مه    نو    پیدا

                                                                          وز    قدّ     بلند     او     بالای    صنوبر       پست

آخر به چه گویم هست  از خود خبرم چون نیست

                                                                          وز  بهر  چه گویم نیست با وی نظرم  چون هست

 شمع  دل  دمسازم  بنشست  چو  او  برخاست

                                                                          و افغان  ز  نظر  بازان  برخاست  چرا  و  بنشست

گر  غالیه  خوشبو  شد   در   گیسوی   او   پیچید

                                                                         ور  وسمه  کمانکش  گشت  در  ابروی  او  پیوست

باز    آی    که     باز   آید    عمر   شده ی    حافظ

                                                                        هر  چند  که  ناید  باز  تیری  که  بشد  از   شست

زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب  مست

پیرهن  چاک و غزلخوان و صراحی  در دست

نرگسش  عربده جوی  و لبش افسوس کنان

نیم  شب  دوش  به بالین من آمد بنشست

                                                                                سر    فراگوش   من   آورد    به   آواز    حزین

                                                                                 گفت ای عاشق دیرینه ی من خوابت هست

                                                                                 عاشقی  را  که  چنین  باده ی شبگیر دهند

                                                                                کافر   عشق  بود   گر   نشود   باده   پرست

برو    ای   زاهد  و  بر  دردکشان  خرده  مگیر

که   نداند  جز  این  تحفه  به  ما  روز  الست

آنچه  او  ریخت  به  پیمانه ی   ما   نوشیدیم

اگر  از  خمر  بهشتست  و  گر  باده ی مست

                                                                               خنده ی   جام  می  و   زلف   گره   گیر   نگار

                                                                               ای  بسا توبه که چون توبه ی حافظ بشکست

شکفته   شد   گل   حمرا   و   گشت  بلبل مست

صلای    سر   خوشی  ای  صوفیان   باده   پرست

                                                                        اساس   توبه  که  در  محکمی   چو   سنگ   نمود

                                                                        ببین  که  جام  زجاجی  چه  طرفه اش   بشکست

بیار       باده       که       در       بارگاه       استغنا

چه پاسبان و چه سلطان چه هوشیار و چه مست

                                                                         از    این    رباط   دو  در   چون   ضرورتست   رحیل

                                                                         رواق  و  طاق  معیشت  چه  سر  بلند و چه پست

مقام     عیش    میسر    نمی شود     بی    رنج

بلی     بحکم    بلا     بسته اند     عهد     الست

                                                                         به هست  ونیست مرنجان ضمیرو خوش می باش

                                                                         که  نیستیست  سرانجام  هر  کمال   که   هست

شکوه   آصفی   و    اسب باد    و   منطق    طیر

به   باد  رفت  و  از و   خواجه  هیچ  طرف  نبست

                                                                          ببال    و    پر    مرو    از    ره    که    تیر    پرتابی

                                                                         هوا   گرفت   زمانی   ولی   به    خاک    نشست

زبان   کلک   تو    حافظ    چه    شکر    آن    گوید

که  گفته ی   سخنت   می برند   دست  به دست 

مطلب  طاعت  و  پیمان  و  صلاح  از  من   مست         که  به  پیمانه  کشی  شهره  شدم   روز   الست

من همان دم که وضو ساختم از چشمه ی عشق        چار   تکبیر   زدم   یکسره  ب رهر  چه  که هست

می   بده    تا    دهمت    آگهی    از    سر    قضا       که  به  روی  که  شدم  عاشق و از بوی که مست

کمر     کوه     کمست     از    کمر    مور      اینجا       نا   امید   از    درد  رحمت   مشو ای   باده پرست

بجز  آن  نرگس   مستانه  که    چشمش    مرساد     زیر   این   طارم   فیروزه   کسی  خوش   ننشست

جان   فدای   دهنش    باد    که    در    باغ     نظر     چمن   آرای  جهان  خوشتر  از  این  غنچه   نبست

حافظ   از   دولت    عشق    تو    سلیمانی     شد   یعنی    از  وصل  تواش  نیست  بجز  باد  به   دست

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست

سخن شناس نئی جان من  خطا اینجاست

سرم   به   دنیی   و   عقبی   فرو   نمی آید

تبارک الله   ازین  فتنه ها  که  در  سرماست

                                                                                در  اندرون  من  خسته   دل   ندانم   کیست

                                                                                که  من خموشم و او  در فغان و در غوغاست

                                                                                دلم  ز  پرده  برون  شد  کجائی   ای   مطرب

                                                                                 بنال  هان  که  ازین   پرده  کار  ما   بنواست

مرا   به   کار   جهان   هرگز    التفات    نبود

رخ  تو  در  نظر  من  چنین  خوشش  آراست

نخفته ام   ز  خیالی  که   می پزد   دل   من

خمار   صد   شبه   دارم  شرابخانه  کجاست

                                                                                چنین  که  صومعه  آلوده  شد   ز  خون   دلم

                                                                              گرم  به  باده   بشوئید  حق بدست شماست

                                                                                از    آن    به    دیر   مغانم     عزیز     میدارند

                                                                              که  آتشی  که  نمیرد ، همیشه در دل ماست

چه  ساز  بود  که  در  پرده  می زد  آن  مطرب

که  رفت  عمر  و  هنوزم  دماغ  پر  زهر   است

ندای   عشق   تو   دیشب   در   اندرون   دادند

فضای   سینه ی   حافظ  ، هنوز  پر  ز صداست

روزه  یکسو  شد  و  عید  آمد  و  دلها   برخاست

می  ز خمخانه  به  جوش  آمد ومی باید خواست

                                                                          نوبه ی     زهد     فروشان    گران جان   بگذشت

                                                                         وقت   رندی    و   طرب   کردن    رندان    پیداست

چه   ملامت   بود  آن  را   که   چنین   باده   خورد

این چه  عیبیست بدین بیخردی وین چه خطاست

                                                                          باده    نوشی    که   درو   روی   و   ریائی    نبود

                                                                          بهتر  از  زهد  فروشی  که  درو   روی   و   ریاست

ما    نه     رندان     ریائیم    و    حریفان     نفاق

آنکه    او   عالم   سرّ  ست   بدین   حال گواست

                                                                          فرض   ایزد   بگزاریم   و   به    کس    بد    نکنیم

                                                                           وانچه     گوید    روا   نیست    نگوئیم     رواست

چه   شود  گر  من  و  تو  چند  قدح  باده  خوریم

باده   از  خون   زرانست   نه  از   خون شماست

                                                                          این   چه  عیبست   کزان  عیب  خلل خواهد  بود

                                                                          ور   بود   نیز   چه  شد   مردم  بی عیب کجاست

ای    نسیم   سحر   آرامگه   یار   کجاست

منزل  آن  مه  عاشق  کش  عیّار  کجاست

                                                                                  شب  تار  است  و  ره  وادی  ایمن  درپیش

                                                                                  آتش    طور   کجا   موعد   دیدار   کجاست

 هر  که  آمد  به  جهان  نقش  خرابی  دارد

 در  خرابات  بگوئید  که  هوشیار   کجاست

                                                                                  آنکسست  اهل  بشارت  که  اشارت   داند

                                                                                  نکته ها هست بسی محرم اسرار کجاست

 هر  سر  موی  مرا  با  تو  هزاران کار است

ما  کجائیم   و   ملامت گر  بیکار   کجاست

                                                                                  باز  پرسید  ز  گیسوی  شکن  در  شکنش

                                                                                  کاین  دل  غمزده  سرگشته گرفتار کجاست

عقل دیوانه شد آن سلسله ی مشکین کو

 دل  زما  گوشه  گرفت  ابروی  دلدار کجاست

                                                                                 ساقی  و  مطرب و می جمله مهیّاست ولی

                                                                                عیش   بی  یار   مهیّا  نشود   یار   کجاست

حافظ   از  باد   خزان   در  چمن   دهر   مرنج

فکر   معقول   بفرما   گل   بی   خار  کجاست

سینه  از  آتش  دل  د ر غم جانانه بسوخت                        آتشی  بود در این خانه که کاشانه بسوخت

تنم   از   واسطه ی   دوری   دلبر    بگداخت                       جانم  از  آتش   مهر   رخ   جانانه   بسوخت

سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع                       دوش  بر  من  ز  سر  مهر چوپروانه بسوخت

آشنایی  نه  غریبست   که  دلسوز  منست                       چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

خرقه ی    زهد    مرا    آب    خرابات     ببرد                       خانه ی  عقل  مرا  آتش   میخانه   بسوخت

چون  پیاله  دلم  از  تو به که کردم بشکست                     همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت

ماجرا  کم  کن  و  باز آ  که  مرا  مردم  چشم                     خرقه  از   سر  بدر  آورد  و  بشکرانه بسوخت

ترک  افسانه  بگو  حافظ  و  می  نوش   دمی                   که  نخفتیم  شب  و  شمع بافسانه بسوخت

خمی   که   ابروی   تو   در   کمان   انداخت

به    قصد   جان    من   راز   ناتوان   انداخت

                                                                                نبود   نقش   دو  عالم  که  رنگ   الفت   بود

                                                                                زمانه   طرح  محبت  نه  این   زمان   انداخت

به یک کرشمه که نرگس به خود فروشی کرد

فریب  چشم  تو  صد  فتنه  در جهان انداخت

                                                                                شراب  خورده  و  خوی  کرده میروی به چمن

                                                                                که   آب  روی   تو   آتش  در  ارغوان  انداخت

به   بزمگاه   چمن   دوش  مست   بگذشتم

چو   از  دهان  توام  غنچه  در  کمان  انداخت

                                                                               بنفشه   طرّه    مفتول    خود    گره    می زد

                                                                               صبا    حکایت   زلف   تو   در   میان    انداخت

ز   شرم  آنکه   به  روی  تو   نسبتش   کردم

سمن  به  دست  صبا خاک در دهان انداخت

                                                                                من  از  ورع می و مطربی ندیدمی زین پیش

                                                                                هوای   مغبچگانم   در   این   و   آن   انداخت

 کنون   به  آب  می  لعل  خرقه   می شویم

نصیبه ی   ازل   از  خود  نمی توان   انداخت

                                                                                مگر   گشایش   حافظ   در   این  خرابی  بود

                                                                                که  بخشش  ازلش  در  می  مغان   انداخت

 جهان  به  کام  من  اکنون شود که دور زمان

مرا   به   بندگی   خواجه ی   جهان   انداخت